okkibox.net

Scrapbook

A Personal Blog About Music

Portfolio

Killing Joke

Pylon

Mijn laatste Killing Joke elpee dateert alweer uit 1985. De “We’re living in the eighties!” postpunkband Killing Joke met de woest aantrekkelijke Jaz voorop vond ik ge-wel-dig. Ik kon bijna alles tot en met “Night Time” mee zingen en heb de band zelfs in volle razernij over het podium zien rock-‘n-rollen. Onvergetelijk!

Maar niet veel later viel het doek. De boze band leek totaal te zijn verdwenen in de duistere krochten van de metal, een muzikale hoek waar ik op dat moment zelf niets te zoeken had.

Onterecht, maar dat geldt wel voor meer bandjes uit vervlogen tijden. Zo rond het magische jaar 2012 haalde ik de verbannen Killing Joke vanwege het geweldige “In Cythera” uit het verdoemhoekje.
Misschien zijn albums als MMXXII en deze nieuwe Pylon wel de opmaat naar een hernieuwde belangstelling voor het oudere werk vanaf Brighter Than a Thousand Suns.
We gaan het zien!

Pylon is muzikaal uiteraard ook heel stevig te noemen. Je kunt je lepel immers nog steeds recht overeind in de eindeloze en ondoordringbare brij “takkeherrie” zetten. Dus… zou het zo maar kunnen dat de nu wat meer zoetgevooisde stem van de nog immer woest en aantrekkelijke Coleman de doorslag heeft gegeven. Wat ik in ieder geval heel zeker weet is dat dit album van Autonomous Zone tot en met Panopticon uit weliswaar loeiharde, maar tevens formidabele popsongs bestaat. Alleen de bonustrack Snakedance [Youth ‘Rattlesnake Dub’ Remix] sla ik meestal over.

De zalige flashbacks, die dit album – en een aantal nummers in het bijzonder – oproept, maken het feest der herkenning helemaal compleet en daarom mag Jaz nu van mij er zelfs weer even lekker tussendoor brúllen.

Pylon gaat zeker hoog eindigen in mijn eindejaarslijstjes!

 

Share Post :

More Posts