okkibox.net

Scrapbook

A Personal Blog About Music

Portfolio

De mislukte fotootjes

The Comsat Angels komen weer!. Samen met mijn broer Michel én als een professionele fotograaf sta ik voor het podium te wachten. Soms moet je heel lang wachten, maar wat er ook gebeurt…ik sta, dit met veel pijn en moeite verkregen plekje, nooit meer af. Je moet wel vooraan gaan staan om de zweetdruppeltjes op het voorhoofd van de zanger scherp in beeld te kunnen krijgen. Dan vlogen zijn druppeltjes ook om jouw oren en kreeg je als toegift een por in je rug of sloeg iemand je kostbare camera weer eens (bijna) uit je handen. Een publiek als deze staat namelijk niet stil, niemand houdt rekening met jou en dan ben je heel blij dat je je toestel en jezelf weer veilig thuis kunt brengen.

Na alles voor de zoveelste keer gecontroleerd te hebben, hoor je al aan de mensen om je heen, dat de band aanstaande is. Je hebt echter alleen maar oog voor je camerainstellingen. Eigenlijk ben je kompleet ergens anders en dat ondanks de decibels, de hitte, het gejoel en de rook van talloze shaggies.

Ha…eindelijk! Daar is Steve, gevolgd door Kevin, Andy én Mik. Snel richt ik mijn telelens op de koppies… zoom in… zoom weer uit… en zoom weer in. Als een jager verlies ik mijn prooi geen moment uit het oog. Ik probeer nog wel een ander standpunt in te nemen, maar een poging daartoe is volslagen krankzinnig en onmogelijk tegelijk. Stijf geklemd tussen lange, slungelige lijven schiet ik het ene na het andere rolletje vol.

Heb je weleens getracht een nieuw rolletje in je camera te stoppen in zo’n chaos? Nee? Geheugenkaartjes van zoveel gigabyte hadden we toen ook nog niet, dus na 36 pogingen was je het wel verplicht.

Oh, was ik maar weer thuis in de doka, de donkere kamer voor de analoge fotografen van weleer.

Al met al ben je op zo’n manier wel een vreemde eend in de bijt, je gedraagt je toch heel anders dan de rest van de toeschouwers, niet waar? Ik hoor niets en om mij heen zie ik ook niets. Ik staar door mijn lens naar Steve, Kevin, Andy en Mik. Een set van anderhalf uur lang staar ik door een lens…

Soms staren ze terug en dan zou ik weleens willen weten wat er in die hoofdjes omgaat. Zouden ze mij werkelijk zien staan in allerlei maffe houdingen? Als een opdringerige zot zonder enig benul van wat zij op dat ene moment spelen?

Dan wordt het stil om mij heen en merk dat het drumstel is verlaten, dat een basgitaar weer keurig netjes in zijn standaard staat bij te komen van de plukkende vingertjes van Kevin. En waar is Steve…? Waar is de rook? Michel heeft nog wel een shaggie voor me… echter volkomen in een roes zoeken we een ander plekkie om wat te drinken.

Het is laat als ik de doka in duik. Het is pikkedonker als ik het rolletje uit de camera haal. Uiteraard, want er mag geen spatje licht bijkomen.
Een voor een haal ik ook de andere rolletjes héél voorzichtig uit hun ijzeren kokertjes en dan is het lang pulken om ze, nog steeds in het pikkedonker, in de plastic spoeltjes te krijgen. Day One! Dan stop ik deze een voor een in het ontwikkeltankje… je voelt je hart al in de keel kloppen… giet er de nodige hoeveelheid ontwikkelaar bij… dekseltje op het tankje en omdraaien maar. Dan is het weer wachten op The Comsat Angels! Nog eens omdraaien, deze handeling om de paar minuten herhalen, spoelen, even fixeren en dan maar afwachten hoe hard de klap aan zal komen. Het ontbrak me altijd al aan zelfvertrouwen, dus dat is nu niet anders.

Wat fotografie betreft, zal dit moment mij altijd bijblijven. Het geval van de mislukte fotootjes. Eigenlijk weet ik niet eens of de foto’s mislukt waren. Ze stonden er gewoon niet op! Ze stónden er gewoon niet op! Alsof The Comsat Angels nooit gespeeld hadden. Geen bezweet koppie van Steve, géén zwoele blikken van Kevin, géén Mik in actie bij een volgende poging om het dak eraf te blazen. Hopeloos!

“Kunnen we ze niet achterna reizen?” vroeg ik nog aan mijn broer. De klap was hard aangekomen. Gelukkig kwamen The Comsat Angels terug. Ze speelden graag in Nederland. Hier was het publiek tenminste enthousiast.
En ik wacht graag op The Comsats…

Maria Jo

Steve

Kevin

Andy.

Mik

Share Post :

More Posts